دانشگاه اصفهان فنون ادبی 20088027 1 1 2010 02 20 The Characteristics of Satire and Humorous Language in Caricalamatures (based on Parviz-e Shapoor's works) ویژگیهای زبان طنز و مطایبه درکاریکلماتورها 13 40 19634 FA یحیی طالبیان استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان فاطمه تسلیم جهرمی دانش آموخته کارشناسی ارشدزبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان Journal Article 2016 06 14 Satirists, usually use literary language fused with lingual innovation, intricacy and elegance, so that the effect of satire will be doubled; thus,  the more defamiliarized a satire is, the stronger is its effect on the audience. Here, it seems that some characteristics such as brevity and condensation of sentences, plainness of expression, diction, colloquial expressions, hyperbolic expressions, word-plays and some devices and techniques like estrangement and defamiliarization, surprise, hysteron proteron (chiasmus) and paradox, or reconciliation of the opposites, along with other underlying eloquence are effective in formation ofcaricalamatures, satire, irony and humorous language using common traditional figurative speech methods—methods which result from search in the unlimited and hidden potentialities of language.     In this research, the investigation of caricalamatures, satire and humorous language has been performed based on a descriptive-analytical approach which not only leads to the acquaintance with some idiosyncratic features of this genre, but also makes the appreciation of such works possible. Thesecharacteristics are seen in other caricalamaturists' language with little difference. But, besides his being an avant-garde, what marks Shapoor's satiric language as outstanding among other caricalamaturists is the tremendous influence he has left on the authors of his next generation. طنزنویسان معمولاً از زبان ادبی که با ظرافتها و نوآوریهای زبانی درآمیخته می شود، سود می­جویند. از این رو، طنز هر چه هنجارشکن تر و از عنصرآشنایی زدایی بهره‌ورتر باشد، قدرت جذب مخاطبانش افزایش می­یابد. در این میان، به نظر می­رسد ویژگیهایی، چون کوتاهی جملات وایجاز، سادگی بیان، چینش خاص واژگان، استفاده از زبان محاوره، بیان اغراق آمیز، بازیهای زبانی- بیانی و انواع شیوه­های هنجارگریزی زبان و شگردهایی، چون آشنایی زدایی، غافلگیری، عکس و اجتماع نقیضین، به همراه ظرافتهای بیانی که در آنها نهفته است . با استفاده از شیوه­های مرسوم بلاغت سنتی در شکل گیری زبان طنز و مطایبه کاریکلماتورها مؤثر افتاده­اند؛ شیوه­هایی که حاصل جستجو در ظرفیتهای بالقوه، بی­انتها و پنهان زبان است واز جذابیت و تأثیرگذاری خاصی بر مخاطبان برخوردار است. بررسی زبان طنز کاریکلماتور در این پژوهش با روشی توصیفی-تحلیلی صورت گرفته، ضمن این که باعث آشنایی با برخی از ویژگیهای این شکل ادبی می­گردد، موجب درک بهتر آثاری از این دست نیز خواهد بود. این ویژگیها با اندک تفاوت در زبان سایر کاریکلماتور نویس ها نیز دیده می‌شوند، اما آنچه زبان طنز شاپور را از دیگر کاریکلماتورنویس­ها ممتاز می­سازد، تأثیری است که بر روی نویسندگان پس از خودگذاشته است. روش تحقیق در این پژوهش براساس شیوه­های سندکاوی توصیفی- تحلیلی است. https://liar.ui.ac.ir/article_19634_e7bd9f97a773a0a003b3770b46ff0fd1.pdf