دانشگاه اصفهان فنون ادبی 20088027 10 3 2018 09 23 Tips for editing the ancient texts according to a figurative device ملاحظات ویرایش متون کهن با توجه به «هنرسازه»ای بدیعی 97 114 23130 10.22108/liar.2018.94070.0 FA علی جلالی دانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران منوچهر فروزنده فرد دانشجوی کارشناسی ارشد فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران Journal Article 2016 01 12 <strong>Abstract</strong> <br />One of the concerns of editors in editing ancient texts is adherence to orthography the manuscript or use to new orthography Persian language. Indeed, in editing ancient texts we cannot adhere to all the rules of the new orthography. Because poets sometimes have decorated their poems based on ancient orthography features. For this reason editors should note that sometimes accuracy of meaning is depends on the particular orthography. <br />The basis of this figurative device is formal elements of Persian Orthography and languages and symmetry.  In this orthography we can paste some words together and write them separately and in general, a word can be written in different ways. This Properties of orthography makes the word in combination with other words find new meaning and in proportion or conflict with other word in the text create a semantic relationship. On the other hand, mankind has seen everything symmetrically and considered this symmetry a sign of beauty. In Persian literature Symmetry, both formally and semantically, has created many beauty and most rhetorical tricks are the result of symmetry. <br />Evidence shows that poets and authors are not used this figurative device for hobby but they used this device consciously. They have used too much from properties of orthography that causes bi-readings, amphibology of proportion, distortions, etc. <br />Orthography elements that make up this figurative device can be divided into four categories: <br />1- The rule pasting words together. This rule is one of the oldest traditions of the Persian orthography of course, without a special rule, such as: <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />وقف خواهد بُد تا حشر <span style="text-decoration: underline;">برین</span> شوم حشَر <br /> <br /> <br />  <br /> <br /> <br />آخر ایران که از او بودی <span style="text-decoration: underline;">فردوس</span> برشک <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><strong>           </strong><strong>(</strong>Anvari, 1376: 203) <br />“بر این “in the second hemistich to fit the “فردوس “written connected. Modarres Razavi in your printing adhered to this orthography. <br />Remove tittle “است” and word previous connection to «-ست». The scribes in some periods attached «است» to The Previous word. Even «-ست» attached to the words with «هـ» without pronunciation and removed their «هـ»; such as افتادست. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />کارم بکا<span style="text-decoration: underline;">مست</span> الحمد لله<br />  (Hafez)                                          <br /> <br /> <br />  <br /> <br /> <br />عیشم <span style="text-decoration: underline;">مدامست</span> از لعل دلخواه <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />Proportionality "= مستdrunk" with "=مدامconstant (= wine)" and "=عیشmirth" Depends on adhere to old Orthography. <br />3-Paste words to preposition “به ”, such as: <br /><span style="text-decoration: underline;">پسر</span> دفع آن ندانست <span style="text-decoration: underline;">بسر</span> در آمد<strong>(</strong>sadi, 1381:79) <br /> «بسر»in proportion with children, brings to mind the word "= پسرson". <br />-4 Twofold writing, such as: <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />گاه <span style="text-decoration: underline;">موج</span>یم و گاه <span style="text-decoration: underline;">دریا</span>ئیم<br />                (Shah namat allah vali) <br />  <br /> <br /> <br />  <br /> <br /> <br /><span style="text-decoration: underline;">غرقۀ بحر</span> بی‌کران <span style="text-decoration: underline;">مائ</span>یم <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />The final word in first hemistich According to the current Orthography is written «ماییم» but «ماء» in meaning “آب   =water” in «مائیم» has proportional to” غرقه= flooding",” بحر = دریا =sea" and” موج =wave" and so in this verse as «مائیم» is true. <br />Of course, we can divide these orthography elements into two categories: pasting words together («است» و «به») and Twofold writing But since each has its own evidence and seems had been raised to poets and writers in particular were introduced separately. We can divide the evidence on the basis of artistic creation. For example: 1. The dual ambiguity of two types of reading 2. Distortions proportion 3. Pun writing  4. Pun Anagram, Etc. But because this figurative device is based Orthography We knew better basis of Division be the factors of Orthography. <br /><strong>Figurative device in contemporary literature</strong> <br />This figurative device for contemporary poets is a new artistic source that it has been less attention. As: <br />دیشب باران قرار با پنجره داشت <br />روبوسی آب‌دار با پنجره داشت <br />یک‌ریز به گوش پنجره پچ‌پچ کرد <br /><span style="text-decoration: underline;">چک چک، چک چک</span>... <span style="text-decoration: underline;">چکار</span> با پنجره داشت؟<strong>  </strong>(Amin poor, 1388: 89) <br />In the example above «چکار»  cannot be written «چه کار»  because artistic elegance of poetry in repeat of  «چک»By writing, «چه کـ[ار]»  disappear. دربارۀ رسم‌الخط قدیم نسخه‌های خطی در بیشتر کتب تصحیحی و کتبی که دربارۀ نسخه‌شناسی و تصحیح متون نوشته شده‌است بحث­هایی به چشم می‌خورد؛ اما دربارۀ استفادۀ هنری شعرا از ویژگی‌های رسم‌الخط کهن کمتر سخن به میان آمده‌است. در کتب بلاغی نیز دربارۀ انواع ترفندهای بدیعی سخن رفته‌است؛ اما سخنی از ترفندهای بدیعی وابسته به رسم‌الخط نیست. هنرسازه‌ای که در این جستار بررسی می‌شود، در شکل ظاهری و نوشتاری یک اثر ادبی جلوه‌گر می‌شود و وابسته به رسم‌الخط خاص زبان فارسی است و از هر دو حیث صورت و معنا زیبایی‌آفرین است. در واقع، مبنای هنرسازۀ بدیعی مورد بحث، یکی عوامل صوری خط و زبان و دیگر مبحث تقارن و قرینه‌پردازی است که از کهن‌ترین عوامل نظم و زیبایی‌بخشی در اقسام هنر است. تتبع در اشعار شاعران و بسامد استفاده از این هنرسازه نشان می‌دهد شاعران در استفاده از آن خلاق و آگاه بوده‌اند. جست‌وجو در متون منظوم و منثور فارسی و گاه مقابلۀ چند تصحیح از یک اثر برای یافتن مواردی از هنرسازۀ بدیعی مدنظر، روش این پژوهش است. https://liar.ui.ac.ir/article_23130_a820ee12c68837d32f721796d02ec3e4.pdf