دانشگاه اصفهان فنون ادبی 20088027 10 4 2018 12 22 Structural analysis of Persian romance بررسی ساختاری رمانس فارسی 77 88 23262 10.22108/liar.2018.106557.1238 FA سمیه الفت فصیح دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران علی اکبر احمدی دارانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران تیمور مالمیر استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان، کردستان، ایران Journal Article 2017 09 21 Abstract Among the literary texts of Persian, there are ten poems called Vis and Ramin by Fakhruddin Ass'ad Gurgani; Khosrow and Shirin, Haft paykar, Sharafnameh and Eghbalnameh by Nezami Ganjavi; Gol and Nowrooz, Homay and Homayoun Khwaju Kermani; Jamshid and Khorshid by Salman Savoji; Bahram and Golandam by Amin al-Din Safi and Homayname which has features of the literary type of romance. In this paper, based on the model of Claude Lévi-Strauss structuralism, we extracted the minima of the narrative of Persian verse romances and studied their structure. In the narrative structure of Persian verse romances, the common minima have always been repeated. The first step for understanding deep-structure the stories is to explain the structure of their narrative. Based on the existence of dual oppositions in the structure of these romances, the main elements of the structure of stories can be extracted. These elements are Mytheme that stories structure based on them. From the stroke of the stories mentioned above, six narrative minima can be extracted: 1) The hero sees science and martial arts. 2) The hero, loves a beautiful girl. 3) The hero travels to gain the demands. 4) The hero for gaining demands, tests or quests. 5) The hero receives a reward. 6) The hero returns to his homeland. As Strauss extracted the Mythemes on a sentence scale, these elements are also in the form of a sentence, which can generally be summarized in single words; the elements of "education, love, travel, test, reward, return." According to the aforementioned minerals, the main structure of the Persian verse romances is based on the initiation or the achievement of the championship. Initiation and traditions of encouragement and passing on a series of ceremonies and rituals and oral education, the purpose of which is to create a fundamental and decisive transformation in the religious and social status of a person who is mysterious, overlooked or strangled. In Persian verse romances, the hero with a motive that is generally sought after by a beloved goes away from home and takes a long journey with all kinds of hardships; Tests are difficult to survive and eventually return home with victory over enemies and obtaining desires. These propositions are the structural elements that illuminate the original structure of the romances based on the pattern of pagan rituals. In this template, the hero goes away from the community, while at the same time differs from his previous state of affairs, in order to achieve perfection and change his religious and social status. The findings of this research show that the use of an initiation structure in the narration of Persian verse romances is due to the importance of extra-family marriages in deep-structure these stories. در میان متون ادب فارسی، ده منظومه به نام‌های ویس و رامین، اثر فخرالدین اسعد گرگانی، خسرو و شیرین، هفت‌پیکر، شرف‌نامه و اقبال‌نامة نظامی گنجه‌ای، گل و نوروز و همای و همایون خواجوی کرمانی، جمشید و خورشید سلمان ساوجی، بهرام و گل‌اندام از امین‌الدین صافی و همای‌نامه وجود دارد که دارای ویژگی‌های نوع ادبی رمانس‌اند. اختلاف زمانی در روایت رمانس‌های منظوم و گستردگی جغرافیایی این منظومه‌ها، روساخت آنها را متنوع ساخته است. این تنوع و تفاوت در شیوة روایت رمانس‌ها، چند ساختار را در آنها ایجاد کرده است؛ اما ساختار اصلی آنها مبتنی بر آیین آشناسازی یا پاگشایی قهرمانی است؛ پاگشایی و آیین‌های تشرف، بر مجموعه‌ای از مراسم و مناسک و آموزش‌های شفاهی دلالت دارد که هدفشان ایجاد تغییر و تحولی بنیادین و تعیین‌کننده در وضعیت دینی و اجتماعی آن فردی است که مشرف یا پاگشا می‌شود. در این مقاله، بر اساس الگوی ساختارگرایی لوی استروس، کمینه‌های روایی رمانس‌های منظوم فارسی را استخراج و ساختار آنها را بررسی کرده‌ایم. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد استفاده از ساختار پاگشایی در روایت رمانس‌های منظوم فارسی، به دلیل اهمیت ازدواج برون‌خانواده‌ای در ژرف‌ساخت این داستان‌هاست که بر پایة تقابل سفر قهرمان به سرزمین بیگانه و بازگشت او به زادگاه خویش، تقابل خواستة قهرمان و دست‌یابی به خواسته، تقابل نبرد قهرمان و پیروزی او و در نهایت، تقابل سرزمین پدری و سرزمین معشوق شکل گرفته است.

https://liar.ui.ac.ir/article_23262_83f85dd225f230e95b25628419eae090.pdf