دانشگاه اصفهان فنون ادبی 20088027 مقالات آماده انتشار 2026 04 13 Analysis of Synesthesia in the Ghazals of Najib Kashani تحلیل و بررسی حس‌آمیزی در غزلیات نجیب کاشانی 1 18 30348 10.22108/liar.2026.147963.2549 FA فاطمه راشکی دانشجوی دکتری زبان و ادب فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان وبلوچستان. زاهدان، ایران محمّدامیر مشهدی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران سکینه عباسی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سیستان وبلوچستان. زاهدان، ایران Journal Article 2026 01 07 In rhetorical studies, synesthesia is a literary device in which two or more of the five senses are blended, or in which a sensory perception is combined with an abstract concept. Synesthesia is examined within both rhetorical and linguistic-grammatical contexts, with the aim of creating semantic resonance and enhancing the expressive impact and aesthetic quality of the discourse. In the <em>Indian Style</em> (<em>Sabk-e Hendi</em>), the pursuit of novel meanings through synesthesia is regarded as a significant literary characteristic. This article, which aims to identify and interpret the characteristics of the Indian Style ghazal, posits that synesthesia is an influential factor in the poetic imagery of Najib Kashani’s ghazals. Using a descriptive-analytical approach, this study seeks to answer the question: How does synesthesia, as a poetic tool, contribute to the richness of imagery and internal musicality in Najib’s ghazals? For this purpose, synesthesia was examined in three categories: rhetorical, grammatical, and sensory types in Najib Kashani’s ghazals. The findings indicate that Najib Kashani extensively and boldly employed the device of synesthesia to create novel and complex themes and to demonstrate the power of his imagination. The frequent and courageous use of this device, along with its interrelation with other rhetorical figures, is considered one of the primary factors in shaping the complex, imaginative, and unconventional style of poetry in this period. در علوم بلاغی حس‌آمیزی یک آرایۀ ادبی است که در آن دو یا چند حس از حواس پنجگانه با هم ترکیب شده است یا یک حس با یک امر انتزاعی آمیخته می‌شود. حس‌آمیزی گاهی در بافت بلاغی و گاهی در بافت زبانی و دستوری بررسی می‌شود و هدف از آن ایجاد موسیقی معنوی و افزایش تأثیر و زیبایی کلام است. در سبک هندی، جستجوی معانی تازه از طریق حس‌آمیزی یکی از مختصات مهم ادبی به شمار می‌رود. در این مقاله که برای شناسایی و تفسیر خصوصیات غزل سبک هندی صورت می‌پذیرد، آرایۀ حس‌آمیزی عامل تأثیرگذار در تصاویر شعری غزلیات نجیب کاشانی است و سعی شده است به شیوۀ توصیفی‌تحلیلی به این سؤال پاسخ داده شود که حس‌آمیزی به‌عنوان ابزار شاعرانه، چگونه به غنای تصویرپردازی و موسیقی درونی غزلیات نجیب کمک می‌کند؛ برای این منظور، حس‌آمیزی در سه گونه بلاغی، دستوری و نوع حواس در غزلیات نجیب کاشانی بررسی شد و نتیجه حاکی از آن است که نجیب کاشانی برای خلق مضمون‌های نو و پیچیده و نمایش قدرت تخیل، آرایۀ حس‌آمیزی در غزلیاتش بسیار پرکاربرد و گسترده بوده است و استفاده جسورانه و پربسامد این آرایه، همراه با پیوند آن با صنایع بدیعی دیگر، از جمله عوامل اصلی ایجاد سبک پیچیده، خیال‌انگیز و هنجارگریز شعر این دوره به شمار می‌رود. https://liar.ui.ac.ir/article_30348_210075c8750687dac18d8737f32f1ee3.pdf