دانشگاه اصفهان فنون ادبی 20088027 مقالات آماده انتشار 2026 05 24 Language and Music in Contemporary Dialogic Poetry زبان و موسیقی شعرگفتگویی معاصر 79 104 30421 10.22108/liar.2026.145814.2482 FA مرضیه همتی دانش‌آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران فاطمه سادات طاهری دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی دانشگاه کاشان. کاشان ایران. Journal Article 2025 07 02 Since the language of dialogue is the most expressive and best tool for conveying concepts to the audience, many poets have used this method. The use of dialogue to explain various political and social concepts is one of the common features of contemporary Persian poetry. Contemporary poets have paid great attention to two elements—language and music—to make their dialogic poems more effective. Therefore, the authors attempt to analyze contemporary dialogic poetry from the two aspects of language and music, using an analytical-descriptive method based on contemporary dialogic poetry, in response to this fundamental question: What linguistic innovations and artistic techniques have contemporary poets used to highlight their dialogues, and what is their goal? By providing poetic evidence, they explain that contemporary poets have frequently used the element of dialogue in their poetry to have a greater impact on the audience and to persuade them more effectively. To further attract their audience, they have achieved linguistic foregrounding by using modern, rare, colloquial, and sometimes foreign words belonging to informal dialects and accents, as well as through neologism (word formation) and lexical and syntactic archaism. On the level of internal music, they have used various types of repetition to emphasize their speech. By employing simile, metaphor, popular ironies, contrast, proportion, synesthesia, and creative compound paradoxes, they have expanded the semantic dimension of their dialogues. In doing so, they aim to deviate as much as possible from the usual norms of language and the natural logic of speech, and through linguistic and semantic defamiliarization, achieve internal persuasion of the audience to accept their thoughts and feelings. ازآنجاکه زبانِ گفتگو، رساترین و بهترین ابزار انتقال مفاهیم به مخاطب است، شاعران بسیاری از این شیوه استفاده‌می‌کرده‌اند. به‌کارگیری عنصر گفتگو برای تبیین مفاهیم مختلف سیاسی و اجتماعی، یکی از ویژگی‌های رایج شعر معاصر فارسی است. شاعران معاصر برای اثرگذاری بیشتر اشعار گفتگویی خود به دو عنصر زبان و موسیقی بسیار توجه ‌کرده‌اند؛ ازاین‌رو نگارندگان می‌کوشند به‌شیوۀ تحلیلی‌توصیفی مبتنی‌بر شعر گفتگویی معاصر و در پاسخ به این پرسش بنیادی که شاعران معاصر برای برجسته‌سازی گفتگوهای خود از کدام خلّاقیت‌های زبانی و شگردهای هنری استفاده‌کرده‌اند و هدف آنها چیست. اشعار گفتگویی معاصر را از دو جنبۀ<strong> </strong>زبان و موسیقی بررسی‌کنند<strong> و </strong>با ذکر شواهد شعری تبیین‌کنند شاعران معاصر برای اثرگذاری بیشتر بر مخاطب و اقناع بهتر وی، به‌فراوانی از عنصر گفتگو در شعر خویش استفاده‌ کرده‌اند و برای جذب بیشتر مخاطب خود با به‌کارگیری واژه‌های امروزی، کم‌کاربرد، محاوره و گاه بیگانه و متعلق به لهجه‌ها و گویش‌های غیررسمی، ترکیب‌سازی، باستانگرایی‌های واژگانی و نحوی به برجسته‌سازی زبانی پرداخته‌اند و در سطح موسیقایی درونی از گونه‌های تکرار برای تأکید کلام خویش استفاده ‌کرده‌اند و با به‌کارگیری تشبیه، استعاره، کنایه‌های عامیانه، تضاد، تناسب، حس‌آمیزی و متناقض‌نماهای خلّاقانۀ ترکیبی به توسعۀ معنایی گفتگوهای خویش پرداخته‌اند تا به‌ بهترین وجه ممکن از هنجارهای معمول زبان و منطق طبیعی کلام فاصله ‌بگیرند و با آشنایی‌زدایی‌های زبانی و معنوی به اقناع درونی مخاطب برای پذیرش اندیشه‌ها و احساسات خود دست ‌یابند. https://liar.ui.ac.ir/article_30421_b5e06978826f8390d5b412e0470cbcde.pdf